ရံုးမွာက လူကနဲေပမဲ့ လူမ်ိဳးကေတာ့ အေတာ္စံုပါတယ္။ ဗမာ၊ အဂၤလိပ္၊ အိႏၵိယ၊ သီရိလကၤာ၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ အာရပ္ အစရွိတဲ့ႏိုင္ငံေတြက အစံုပါပဲ။ အဂၤလိပ္ရယ္၊ အိႏၵိယ ကလြဲလို႕ က်န္တဲ့လူမ်ိဳးက အလြန္ဆံုးရွိရင္ ၂ေယာက္ပါပဲ။ ဒီေတာ့ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ ေျပာဆိုဆက္ဆံရင္ အဂၤလိပ္လိုပဲေပါ့။
ဒီေတာ့ ကၽြမ္းက်င္တဲ့သူေကာ မကၽြမ္းက်င္တဲ့သူေကာ အစံုပါပဲ။ ေရာက္ခါစ တေယာက္ေလယူေလသိမ္း၊ အသံုးအႏွဳန္းကို အထာမက်ေသးခင္ေတာ့ နဲနဲခက္တာေပါ့။ ေနာက္မၾကာပါဘူး တေျဖးေျဖးအဆင္ေျပသြားတာပါပဲ။ အဂၤလိပ္ေတြကလြဲလို႕ က်န္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖို႕မွာေတာ့ သင္ရင္း ေျပာရင္းနဲ႕ဆိုေတာ့ တဦးနဲ႕တဦး ေျပာဆိုေနတာ ေဗြမယူၾကသလို သိမ္ငယ္စရာလဲမရွိေတာ့ဘူးေပါ့။
တေယာက္ အထာတေယာက္ အလြတ္ရလာတဲ့အခါ သိပ္ေတာင္ေျပာဖို႕မလိုေတာ့ပါဘူး။ ဥပမာ ကၽြန္ေတာ္က ဟူစိန္လို႕ လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္ေပးေနသူကို ေခၚလိုက္တာနဲ႕ သူ႕ထံုးစံအတိုင္း ရက္ခ်ားလို႕ထူးမယ္။ ျပီးရင္ ေကာ္ဖီတခြက္ ေဖ်ာ္လာေပးမယ္။ သူရက္ခ်ားလို႕ ထူးတာကို ဘယ္သူမွ ျပံဳးေစ့ေစ့မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ တေယာက္အေၾကာင္း၊ ေလယူေလသိမ္းကို တျခားတေယာက္က အလြတ္ရေနျပီးသားပဲေလ။
အဲဒီေတာ့ တေယာက္ေယာက္ကမ်ားစျပီး ဂ်စ္ေဆာ၀ါက်တခုခုလုပ္လိုက္ရင္ အားလံုးလိုလို တန္းသတိထားမိေတာ့တာပါပဲ။ ဂ်စ္ေဆာ၀ါက်ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဂ်စ္ေဆာဆက္ရင္ သိတဲ့၊ ေသခ်ာတဲ့ အပိုင္းေလးတခုကိုအရွင္ရွာ၊ ျပီးမွ က်န္တာေတြကို ယူျပီး ဆက္ယူရတာမဟုတ္လား။ မွားတဲ့အခါမွား၊ မွန္သြားရင္ ေနာက္တခုထပ္ရွာ၊ ဒီသေဘာမ်ိဳးပါပဲ။
တခါက အဂၤလိပ္တေယာက္က စာတေစာင္ပို႕တဲ့အထဲ အမွားတခုပါလာလို႕ မၾကာခင္အီးေမးတေစာင္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးကို အသိေပးပါတယ္။ သူပို႕လိုက္တဲ့စာမွာ အပိုင္းတခုမွားေနတာကို သတိထားမိလိုက္လို႕ ျပင္ျပီးမွ ထပ္ပို႕ေပးလိုက္ပါ့မယ္။ အရင္စာကို ေမ့လိုက္ပါ ဆိုတဲ့သေဘာပါ။
သူက အဲဒီ့စာမွာ emend ဆိုတဲ့စကားလံုးသံုးထားပါတယ္။ အဲဒီကစျပီး တရံုးလံုး ဒီစကားလံုးကို သံုးဖို႕ ေခ်ာင္းေနေတာ့တာပါပဲ။ ထစ္ကနဲမမွားလိုက္နဲ႕ Sorry, I will emend .... လို႕လုပ္လာေတာ့တာပဲ။ စာျပင္တာသာမက စက္ဆင္တာေကာ ဘာေသာညာေသာ အကုန္လံုးမွာ ဆိုင္ဆိုင္မဆိုင္ဆိုင္ မမွားလိုက္နဲ႕ တန္းသံုးေတာ့တာပါပဲ။ တခါတေလမ်ား ေျပာခ်င္လို႕ တမင္မ်ား မွားေနသလား ထင္ရပါရဲ႕။ သံုးေနၾက လြယ္လြယ္ကူကူ စကားလံုးေတြကို ဆီ ျပန္ေရာက္ဖို႕ အေတာ္ၾကာပါတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ ဒီလို ဂ်စ္ေဆာ၀ါက်ေလးေတြ လွိဳင္လွိဳင္သံုးေနတာကေတာ့ တျခားဟုတ္ရိုးလား အိမ္က သံုးႏွစ္မတ္တင္း သားငယ္ပါပဲ။ စကားက ေျပာတတ္ခါစ၊ အိမ္မွာေျပာတာက ဗမာလို၊ ကာတြန္းကား ၾကိဳက္တာက အဂၤလိပ္လို၊ တီဗီက ကာတြန္းကား လိုင္းအခ်ိဳ႕က အာရပ္လို၊ ဘာသာသံုးခုအၾကားမွာ ဂ်စ္ေဆာစကားလံုးေလးေတြ တေပြ႕တပိုက္နဲ႕ေပါ့။
ဘုရားရွိခိုးတာကလြဲလို႕ သူ႕ကို သိပ္ေတာ့မသင္ေပးျဖစ္ပါဘူး။ သူ႕ဘာသာ သူေတြ႕ေန ၾကားေနတာေလးေတြကို တစခ်င္းမွတ္ျပီး သံုးေနတာေလး သေဘာက်လို႕ပါ။ ဆိုပါေတာ့ Thanks you ကို လိုအပ္တာမို႕ သင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူေျပာေနျပီးမၾကာခင္ So much ဆိုတဲ့စကားကိုပါ နားရည္၀ျပီး တြဲသံုးတာမွန္းသူသိလာပါတယ္။ ေနာက္ သူေျပာရင္ Thanks you ..so much ျဖစ္လာပါတယ္။
ေနာက္ so much ကိုဆက္စပ္ျပီးသံုးေတာ့တာပါပဲ။ တံုးကေလးေတြ စီတာေဆာ့ေနရင္း ခပ္ျမင့္ျမင့္ေရာက္လာလို႕ ေနာက္ထပ္ထပ္တင္ႏိုင္လိုက္ရင္ ျပံဳးကာ လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးျပီး Good boy... so much.. လို႕ထေအာ္ပါတယ္။ သူစိတ္ကူးနဲ႕သူေတာ့ အဟုတ္ပဲ။သေဘာက်တာနဲ႕ ဥာဏ္ရွိသေလာက္ ခ်ဲ႕ပါေစဆိုျပီး မျပင္ေပးေသးပါဘူး။ Bye bye.. so much.. မဟုတ္ရင္ ျပီးတာပါပဲေလ။
တခါတေလေတာ့ နဲနဲပလီခ်င္တယ္။ သားသားေနေကာင္းဖူး.. ေခါင္းမူးတယ္..ပီဇာ စားခ်င္တယ္တဲ့။ တကယ္မဟုတ္ပါဘူး။ သိထား မွတ္ထားတာေတြ သံုးျပီး ပူစာတာေလ။
သူ႕မွာ အက်င့္တခုရွိပါတယ္။ အျပင္ထြက္လို႕ ကားေပၚေရာက္တာနဲ႕ သူပူစာေလ့ရွိတာ ေလးျဖဴရဲ႕ မလုပ္နဲ႕..မလုပ္နဲ႕.. လက္ႏွက္ငါခ်ျပီးသား.. ဆိုတဲ့သီခ်င္းပဲ။ တပုဒ္ထဲ တလမ္းလံုးနားေထာင္ခ်င္တာ။ ျပန္ျပန္ေက်ာ့ေပးရပါတယ္။ လိုက္ဆိုလို႕ ရသေလာက္လဲရွိေနပါျပီ။ တခ်ိဳ႕ေနရာကေတာ့ သူၾကားထားသလို သူ႕စာသားနဲ႕သူဆိုေနတာ။
တေန႕ေတာ့ ေစ်း၀ယ္ သံုးေယာက္သားထြက္လာပါတယ္။ သူနဲ႕ အေမက ကားေနာက္ခန္းမွာ။ ဇာတ္လမ္းစတာကေတာ့ အေမလုပ္တဲ့သူ ဥပုဒ္ေစာင့္ထားလို႕ သြားရင္းလာရင္း အခ်ိဳရည္တဗူး ၀ယ္တိုက္လိုက္ပါတယ္။ သူ႕ေတာ့ ေပးမတိုက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေမလုပ္တဲ့သူက အာသာေျပေလး အကပ္ကေလး ေသာက္ပါေစဆိုျပီး ဗူးေလးသူ႕ကို ေပးလိုက္ပါတယ္။
ကုန္ေနတဲ့အထဲက တစက္ျပီးတစက္ သူ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေမာ့ေသာက္ေနတယ္။ ျပီးသြားေတာ့ ဗူးကိုသူ႕ဘာသာပိတ္၊ ကားတံခါးရြက္ဆီကို လက္လွမ္းရင္း ဒီအထဲ ထဲ့ထားလိုက္မယ္ေနာ္တဲ့။ ေအးေအးဆိုေတာ့ ထည့္ထားလိုက္ပါေရာ။ သူ႕ကို တကယ့္ အသီးအရည္ကလြဲလို႕ မတိုက္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ အေမကေသာက္ျပီး သူမေသာက္ရေတာ့ သိပ္ေတာ့ ၾကည္လင္ပံုမရ။
သြားရင္းလာရင္း၊ ကားတစီးက ရုတ္တရက္အရွိန္ေလွ်ာ့လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘရိတ္ကို၊ နာနာနင္းလိုက္ရပါတယ္၊ အဲဒီေတာ့ သူထည့္ထားတဲ့ အခ်ိဳရည္ဗူးခြံေလးက ေအာက္ၾကမ္းျပင္ေပၚ ထြက္က်သြားပါတယ္။
ဒါလဲျမင္ေရာ ျပန္ေကာက္ထည့္ေပးဖို႕ သူ႕အေမကို ပူစာပါတယ္။ အေမလုပ္တဲ့သူကလည္း၊ ကားေတြရွဳပ္ေနလို႕ တပ္ထားတဲ့ ခါးပတ္ျဖဳတ္ျပီး မေကာက္ခ်င္ေသးဘူး။ ဒီေတာ့ သားသားရယ္၊ ေရာက္ခါနီးျပျပီ၊ အမွိဳက္ျဖစ္သြားျပီေလ၊ ေနာက္မွေကာက္ေပးမယ္၊ အစရွိသမွ် စံုေအာင္ ေျပာေနေပမဲ့ သူကမရဘူး၊ ဘ၀င္မက်ျဖစ္ေနတာပါပဲ။
ေနာက္ေတာ့ သူ႕အေမက စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး၊ ေရာက္မွ ေကာက္ေပးမယ္လို႕ ေလသံနဲနဲမာမာနဲ႕ေျပာလိုက္ပါေရာ။ ဒီမွာ အေမ့ေလသံကို သတိထားမိေတာ့ သားကခ်က္ခ်င္းပဲ..
ႏိုးႏိုးႏိုး... အဲ့လိုမေျပာရဘူးေလ... လက္ႏွက္ခ်ျပီးသားေလ တဲ့..
ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္မွာ ရီလိုက္ရတာ...
