ပံုမွန္ အားလပ္ရက္ႏွစ္ရက္ျဖစ္တဲ့ ေသာၾကာ၊ စေနအျပင္ Eid အတြက္ အပိုေဆာင္း ၂ ရက္ပါ ရေလေတာ့ ဒီေလးရက္အပိတ္မွာ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္လည္ျဖစ္ပါတယ္။ လည္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာထဲက တခုကေတာ့ Fujairah ( ဖူဂ်ဲရား ) ပါပဲ။
Fujairah ဟာ ယူေအအီး ( အာရပ္ေစာ္ဘြားမ်ား ျပည္ေထာင္စု ) အနက္မွ ျပည္နယ္တခုပါ။ အဲဒီျပည္နယ္ထဲက အဓိက ျမိဳ႕နာမည္ကလဲ Fujairah ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သြားခဲ့တာ အဲဒီ့ဖူဂ်ဲရား ျမိဳ႕ဆီကိုပါ။ ယူေအးအီးမွာ ျပည္နယ္ ( ၇ ) ခု ရွိပါတယ္။ ေအာက္မွာေဖၚျပထားသလို ပိုင္းျခားတည္ရွိေနပါတယ္။
ဒီပံုကိုၾကည့္လိုက္တာနဲ႕ ျပည္နယ္တခ်ိဳ႕ဟာ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ နယ္ျခားဆံုးေနေပမဲ႕တျခားနယ္ရဲ႕ အလယ္ေလာက္ေရာက္မွ ျပန္ျပီး သီးသန္႕တကြက္သြားပိုင္ေနတာမ်ိဳး
ယူေအအီးဟာ ၁၉၇၁ ခုႏွစ္မွာ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံအျဖစ္ ေၾကျငာပါတယ္။ ႏွစ္တိုင္း ဒီဇင္ဘာ( ၂ )ရက္ေန႕ကို National Day အျဖစ္ သတ္မွတ္ျပီး ေပ်ာ္ၾကတယ္။ အေတာ့္ကို ေပ်ာ္ၾကတာပါ။ အခုလာမဲ့ ဒီဇင္ဘာ( ၂ )ေန႕ဆိုပါလွ်င္ အႏွစ္ ၄၀ ျပည့္ျပီေပါ့။
အရင္ကေတာ့ အဂၤလိပ္ နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္မွာပါ။ ဒူဘိုင္းနဲ႕ အဘူဒါဘီက ၁၉၄၀ ေလာက္ကစျပီး နယ္ေျမစစ္ပြဲေတြ ႏႊဲလာၾကတယ္ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း မွာ ရွားဂ်ာ ( Sharjah ) အုပ္ခ်ဳပ္မွဳ႕ လက္ေအာက္ကေန ခြဲထြက္ဖို႕ Ajman ရယ္ Umm Al Quwain ရယ္ Ras Al Khaimah ႏွင့္ Fujairah အစရွိတဲ့ နယ္ေျမေတြဟာ ကိုယ္ပိုင္နယ္ေျမအျဖစ္ တသီးတျခား ရပ္တည္ႏိုင္ေရးအတြက္ ပုန္ကန္ၾကတယ္ဆိုပါတယ္။ အဆိုးဆံုးက Ras Al Khaimah ႏွင့္ Fujairahပါပဲ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူရယ္၊ သူတို႕ႏွစ္နယ္ေျမ အခ်င္းခ်င္းရယ္အၾကားမွာ အေတာ္တင္းမာ ျပင္းထန္ခဲ့တယ္ဆိုပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္း ဒီလို နယ္ေျမခြဲျခမ္းေနလိုမွဳ႕ေတြ အရွိန္ေကာင္းလာေတာ့ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕မွ Trucial Oman Scouts ကိုလႊတ္၊ နယ္ေျမတကာကို ကုလားအုပ္ေတြနဲ႕လွည့္၊ ေမးျမန္း
အေသးစိတ္ကို ဒီေနရာမွာ ဖတ္လို႕ရပါတယ္။ ပံုကိုလဲအဲဒီ့က ယူထားတာပါ။ အခုလိုခရီးသြားတဲ့အခါ တနယ္နဲ႕တနယ္အျဖတ္ မွာ တားဆီးတာေတြ နယ္ကူးလက္မွတ္ေတြ မလိုပါဘူး။ ေတာက္ေလွ်ာက္ေမာင္းပါပဲ
သဲေတြၾကားမွာေန႕တဓူ၀ဆိုေတာ့ ဒီလိုေတာင္တန္းအၾကားက လမ္းေလးေတြ ေတြ႕ရတာကို အေျပာင္းအလဲအျဖစ္ သိပ္သေဘာက်ပါတယ္။
ကဲခရီးစၾကပါစို႕ရဲ႕။ ေန႕လယ္ ၂ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ အိမ္က စထြက္ပါတယ္။ သြားတဲ့လမ္းေၾကာင္းက ေအာက္က ေျမပံုအတိုင္းပါပဲ။ အနီလမ္းေၾကာင္း တပတ္သြားထားတဲ့ေနရာဟာ ဖူဂ်ဲရားျမိဳ႕ပါ။
ဒူဘိုင္းကေန ရွားဂ်ာကိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ျမန္ျမန္ေမာင္းလိုက္ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြေရာက္ရင္ ကားေတြက်ပ္လာေတာ့ ေႏွးသြားလိုက္နဲ႕ပါ။ ဖူဂ်ဲရားသြားတိုင္း ျဖစ္ေနၾကထံုးစံအတိုင္း လမ္းတခါလြဲေမာင္းမိပါေသးတယ္။ ေနာက္ျပန္လွည့္ဖို႕အေရး အေတာ္ၾကာေအာင္ေမာင္းသြားရတာ အခ်ိန္အေတာ္ကုန္သြားပါရဲ႕။
ရွားဂ်ာကေနအမွတ္ ၈၈ လမ္းေပၚလဲတက္လိုက္ေရာ တဖက္ ၂ လမ္းအျဖစ္ ေျပာင္းသြားပါတယ္။ အျပင္အေႏွးလမ္းကေန ခပ္မွန္မွန္ေမာင္းေနရာက ေရွ႕မွာ ကိုယ့္ထက္ ေႏွးတဲ့ကားနဲ႕ေတြ႕လို႕ရွိရင္ ပြစိပြစိ ေရရြတ္ရင္း ေက်ာ္တက္ဖို႕ ၾကိဳးစား၊ ေက်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေနာက္အတြင္းလမ္းက အျမဲတေစ အလွ်င္လိုေနတတ္တဲ့ ကားေတြက လာလို႕ နီးလာရင္ မီးျပျပီးလမ္းေတာင္း၊ ဒီေတာ့ ကြိကြိကြကြ ေရရြတ္ရင္း လမ္းေျပာင္းေပးနဲ႕ေပါ့။ ဒါကေတာ့ ေဘးဘယ္ညာက သဲေတြအၾကားကကားလမ္းပံုပါ၊ အခုအခ်ိန္အထိေတာ့ ၾကည့္ရတာ ပ်င္းစရာေနမွာေပါ့။
အေပၚကသြားရာလမ္းတေလွ်ာက္ျပထားတဲ
ဒါေတြဟာအပင္မေပါက္ေသာ ေက်ာက္ေတာင္ေတြပါ။ အေပၚမွာ ေျမသားမွန္ပါးပါးနဲ႕ ေအာက္မွာ ပကတိေက်ာက္အမာသားအတိ။ ဒီေဒသဟာ ေက်ာက္အဓိကထားထုတ္တဲ့ေနရာေတြပါ။ လမ္းေတြကေတာ့ေက်ာက္သယ္တဲ့ကာ
ဒီလိုပဲေတာင္ေတြအၾကား တေကြ႕ျပီးတေကြ႕ တက္လိုက္ ဆင္းလိုက္နဲ႕ ေမာင္းလာရင္း ေတာင္တေကြ႕မွာ ဆိုင္ေလးေပၚလာပါတယ္။ ဒီေနရာဟာ Masafi ဆိုတဲ့ျမိဳ႕ေလး ေရာက္မွီက ေစ်းဆိုင္တန္းေလးပါ။
ေရာင္းတာကေတာ့အစံုပါပဲ။ ေကာေဇာ၊ အပင္မ်ိဳးစံု၊ အသီးအႏွံနဲ႕ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြ။
ဒါကေတာ့ငွက္ေလွာင္အိမ္ေလးေတြ၊ အျမင္ဆန္းလို႕ ရိုက္လာတာပါ။
ဒီလိုအုန္းရည္တို႕ ေျပာင္းဖူး မီးဖုတ္တို႕လဲ ရပါတယ္။
အရင္တုန္းကဒီေနရာအေရာက္မွာ သစ္သီးေတြ၀ယ္ေလ့ရွိပါတယ္။ စိတ္ထဲ ဒီနယ္က ထြက္တယ္ ထင္တာေပါ့။ေနာက္မွ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ေတြ႕ေန၀ယ္ေနၾက အသီးအႏွံေတြကို သယ္လာျပီး ဒီမွာတင္ေရာင္းတာေတြျဖစ္ေနမွန္း
ေနာက္ ခရီးဆက္ျပီးမၾကာခင္ Masafi ျမိဳ႕ကို ေရာက္ပါတယ္။ ေတာင္ေပၚခရီး အလယ္ေလာက္မွာ ရွိတဲ့ျမိဳ႕ေလးပါ။သူကလဲ ရာဇ၀င္နဲ႕။ အေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ နယ္ေျမလုပြဲမွာ မဆာဖီကို Ras Al Khaimah ႏွင့္Fujairah တို႕က သူ႕နယ္ ငါ့နယ္အျဖစ္ လုၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျမိဳ႕ရဲ႕ၾကီးတဲ့အပိုင္းကို Ras Al Khaimah ကပိုင္သြားျပီး ငယ္တဲ့အပိုင္းကို Fujairah ကရသြားလို႕ ႏွစ္ျခမ္းကြဲျမိဳ႕အျဖစ္နဲ႕ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္နယ္ေျမရဲ႕ နယ္စပ္ကေတာ့တပိုင္းတစ အေဆာက္အဦအိုေတြပါပဲ။
ေအာက္က ပံုကေတာ့ ဒီက ေရခ်မ္းစဥ္ပါ။ အေပၚမွာ ေရတိုင္ကီ၊ ေအာက္က ေအးတဲ့စက္။ ေရေအးေအးေလးေတြ လွဴထားတာပါ။
အေတာ္ေမာင္းလာတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ေတာင္စြယ္အၾကားက ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ တိုက္အျမင့္ၾကီးေတြကို လွမ္းျမင္ရပါေတာ့တယ္။ကားရပ္ရခက္တာနဲ႕ အိမ္ေတြနဲ႕ နဲနဲ နီးသြားပါတယ္။ ေက်ာ္သာ ၾကည့္ၾကပါ။ း-)
ျမိဳ႕ကိုတိုက္ရိုက္မသြား အလင္းေရာင္ရွိတုန္းေလး Khor Fakkan က လွတဲ့ကမ္းေျခေလးဆီသြားခ်င္လို႕ ဒီလိုပဲ ျမိဳ႕ၾကီးကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ထားလိုက္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ေျမပံုထဲ အဲဒီ့ေနရာမွာ အ၀ိုင္းလိုျဖစ္သြားတာပါ။
ဒီဖူဂ်ဲရားဟာ၃၊ ၄ ေခါက္ သြားျဖစ္ေပမဲ႕ ျမိဳ႕အေနနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စိတ္၀င္စားေသာေနရာ နည္းပါတယ္။ ေရွးေဟာင္းဗလီ တခုရွိေပမဲ့ မေရာက္ျဖစ္သလို၊ ျမိဳ႕အေနနဲ႕လဲ မထူးျခားေသာေရွာ့ပင္းေမာ တခ်ိဳ႕သာရွိတာပါ။ စိတ္အ၀င္စားဆံုးက လမ္းတေလွ်ာက္က ေတာင္ေတြရယ္ဖူဂ်ဲရား အလြန္ Khor Fakkan က လွတဲ့ကမ္းေျခေလးေတြပါ။
ကမ္းေျခေရာက္ေတာ့လူစည္စျပဳေနပါျပီ။ ဒီလိုပိတ္ရက္ေတြမွာ အခုလို ၅နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္မွာအဲဒီ့ကိုေရာက္ေနမွ၊ ဒီ့ထက္ေနာက္က်ရင္ လာသူမ်ားတဲ့အတြက္ ကားေတြ ေမာင္းမရ၊တနာရီေလာက္ ေစာင့္ျပီးစိတ္ရွည္လက္ရွည္ေမာင္း၀င္လဲ ရပ္စရာေနရာမရွိနဲ႕။ ေစာေလ ေကာင္းေလေပါ့။
East coast ျဖစ္လို႕ ေန၀င္ခ်ိန္ရဲ႕အလွ မရွိေပမဲ့ ေတာင္စြယ္ရယ္၊ ေရျပာျပာရယ၊္ မ်ိဳးစံုေပ်ာ္ပါးေနၾကသူေတြရယ္နဲ႕ လွေနပါတယ္။
ဒီႏွစ္ေယာက္ကေတာ့အေတာ္သတၱိေကာင္းသူေတြပါ။သူတို႕အရင္ႏွစ္ေရာက္က အဆင္းမွာ သဲထဲေထြးကနဲက်သြားေပမဲ့ ခတ္တည္တည္ပဲ သူတို႕စီးပါတယ္။အဲဒီေတာ့ စီးေနတုန္း ေရထဲက်သြားပါတယ္။
ေနာက္ေအာက္က ေျမပံုထဲပါတဲ့ ငမန္းက်ြန္းကို ေမာ္ေတာ္နဲ႕သြားလို႕ရပါတယ္။ ေနာက္တေခါက္မွသြားမယ္လို႕ ေတးထားပါတယ္။
ဒါကေတာ့သြားခ်င္လို႕ ေစာင့္ေနတဲ့အဖြဲ႕နဲ႕ ေမာ္ေတာ္ပါ။
ဒါမွမဟုတ္ျမင္းစီးမလား သစ္ကုလားအုပ္စီးမလား၊ ဒီလိုလဲရတာပဲ။
သစ္ကုလားအုပ္ကိုေတာ့ တခါစီးဖူးပါတယ္။အေတာ္စီးရခက္တာပဲ။ ၀ပ္ေနတဲ့ ကုလားအုပ္ေပၚကို သားကိုေရွ႕ကတင္ ေနာက္ကကၽြန္ေတာ္ကထိုင္၊ လက္တဖက္က ကေလးကိုကိုင္၊ တဖက္က လက္ကိုင္ကြင္းကိုကိုင္၊ အိုေကျပလိုက္တာနဲ႕ ကုလားအုပ္ကို ထခိုင္းပါတယ္။
ကုလားအုပ္က သဲျပင္ကို သူ႕၀မ္းနဲ႕ထိေနတဲ့အထိ ၀ပ္ေနရာက သူ႕ရဲ႕ ရွည္လွ်ားလွတဲ့ ေနာက္ေျခႏွစ္ဖက္ကို အရွိန္ယူျပီးေထာက္လိုက္တယ္။ ေရွ႕ရင္အုပ္က သဲနဲ႕ထိေနတုန္းဆိုေတာ့ဇတ္ခနဲ ေရွ႕စိုက္သြားေတာ့ ဘုရားတရင္း သားကို တင္းတင္းဆုတ္ထားတာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကျပဳတ္မက်တာကံေကာင္း၊ ေနာက္ ေရွ႕ေျခ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ဒူးေထာက္ေတာ့ သက္ေတာင့္သက္သာျပန္ျဖစ္၊ ေနာက္ေျခဆန္႕ရပ္ေတာ့ တခါ အရွိန္နဲ႕ ေရွ႕စိုက္သြားျပန္ေရာ။ ေျခစံုရပ္မွပဲဟင္းခ်ရတယ္။ ေနာက္က ထိုင္ရတာဆိုေတာ့ ပိုမတ္ပါတယ္။ တဖက္ကလဲ ကေလးကို ေသခ်ာကိုင္ထားရေသးတယ္။လမ္းစေလွ်ာက္ေတာ့ ေရွ႕က ကေလးက သေဘာက်ျပီး တဟီးဟီး၊ ကၽြန္ေတာ္ကေနာက္တင္ပဆံုအရိုးေပၚမွာဆိုေတာ့ လွမ္းလိုက္တိ္ုင္း ယိုင္ယိုင္သြားပါတယ္။
ကေလးကိုသာ သားသားၾကိဳက္လားလို႕ တြင္တြင္ေမးေနမိေပမဲ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ေတာ့မေပ်ာ္လွ။ ျပန္အဆင္းမွာ ေရွ႕စိုက္က်သြားမွာကိုလဲ ၾကိဳေတြးပူေနမိတာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး ကေလးကိုအရင္ဆင္းခိုင္းျပီး ကုလားအုပ္ ၀ပ္ျပီးမွပဲ ဟင္းခ်ယူရပါတယ္။ စိတ္ခ်လက္ခ်စီးရရင္ေတာ့ ေကာင္းမွာေပါ့၊ အခုေတာ့ အေတြ႕အၾကံဳတခု အေနနဲ႕ပဲ တင္းတိမ္ရပါတယ္။
ကမ္းေျခမွာေနျပီး အေတာ္ၾကာမွ ဖူဂ်ဲရားဖက္ ျပန္လွည့္ပါတယ္။ သြားရင္းနဲ႕ သေဘာက်တဲ့အပင္စုစုေလးေတြ႕ေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္လို႕ အနီးဆံုးလမ္းထဲခ်ိဳး၀င္လိုက္ပါတယ္။
ဓါတ္ပံုရိုက္ရင္းဟိုဟိုဒီဒီၾကည့္ေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚက အေဆာက္အဦတခု၊ ၾကည့္ရင္းစိတ္၀င္စားျပီး သြားခ်င္စိတ္က ထိမ္းမရ။ သို႕ႏွင့္ တိုင္ပင္ျပီး တကယ္လို႕တဦးတေယာက္အပိုင္ တက္မရရင္လဲ ေတာင္တက္လမ္းတ၀က္က ျပန္လွည့္မယ္ ဆိုျပီးေမာင္းသြားပါတယ္။
အနီးေရာက္ေတာ့ေတာင္ခါးပန္းမွာက Hill Top Restaurant တဲ့။ ေနာက္ျပန္လွည့္စရာမလိုေတာ့။စိတ္ခ်လက္ခ် ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးဆက္တက္ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေရာက္ရင္ ေစ်းေမးျပီး၊ေစ်းၾကီးရင္ေတာ့ ေကာ္ဖီတခြက္ တဖလားပဲ ေသာက္မယ္ေပါ့။ အတက္လမ္းက အေတာ္မတ္ပါတယ္။
ေနရာစံုေအာင္ရိုက္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဆိုင္ဆီသြားပါတယ္။ ဘာရလဲ ဘယ္ေလာက္လဲ သိရေအာင္ေပါ့။ေစ်းလဲ ေမးၾကည့္ေရာ ေစ်းေတြက ထင္တာထက္ အမ်ားၾကီး သက္သာေနတာေတြ႕ရပါတယ္။ဆိုင္က အာရပ္စားေသာက္ဆိုင္ေလး။
ဒါနဲ႕အာရပ္ေကာ္ဖီရယ္ ဆူေလမန္လို႕ေခၚတဲ့ ႏို႕မပါ၊ Mint အနံ႕ေမႊးေမႊးနဲ႕လက္ဖက္ရယ္တခြက္ရယ္ ရွီးရွ ( လီမြန္အနံ႕နဲ႕ ) မွာခဲ့ပါတယ္။ ကေလးအတြက္ကေတာ့ႏြားႏို႕တခြက္ေပါ့။
ဒါကေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႕ထိုင္ခဲ့တဲ့ေနရာပါ။
ေန၀င္ျပီးအတန္ၾကာသည့္တိုင္ ထိုင္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ထိုင္ျပီးမွ ဖူဂ်ဲရား ဆီခရီးဆက္ပါတယ္။ ျမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့ေမွာင္စျပဳေနပါျပီ။
ဖူဂ်ဲရားဟာဘာေတြနဲ႕ ဘယ္လို ရွင္သန္လွဳပ္ရွားေနၾကတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ သိပ္မသိလွပါ။ ျမိဳ႕ၾကီးမွာ့အေဆာက္အဦ အသစ္ေတြနဲ႕ တေခါက္ထက္ တေခါက္ ပိုမ်ားလာတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေရာက္ဖူးလို႕ဖူရ်ဲရား သေဘာၤက်င္းကေတာ့ အေတာ္စီးပြားျဖစ္မွန္းသိပါတယ္။ အိုမန္ ပင္လယ္ေကြ႕သြားလာေနသမွ် သေဘၤာေတြ လိုအပ္လို႕ အေရးေပၚျပင္စရာရွိရင္ အတြင္းပင္လယ္ေကြ႕ထဲကဒူဘိုင္းတို႕ အဘူဒါဘီတို႕ ၀င္မဲ႕အစား နီးနီးနားနား ဖူဂ်ဲရားမွာပဲ ကပ္ကာ ျပင္သြားၾကတာမ်ားပါတယ္။အျမဲစည္ကားေနတဲ့ သေဘာၤက်င္းၾကီးေပါ့။
သိပ္မသိေတာ့သိပ္မလည္ပဲ သြားေနၾက ဒီေရွာ့ပင္းေမာဆီကို တန္းတန္း မတ္မတ္လာ၊ ေအာက္ပါပံုအတိုင္း ၾကက္သားနဲ႕ရွေရာမား (Chicken Shawarma ) ၊ ထမင္းေၾကာ္၊ ၾကက္ကင္တို႕စားပါတယ္။
ေနာက္အေမွာင္ထဲမွာ ၊ လာခဲ့တဲ့ ေတာင္ေတြၾကားက ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္လမ္းေတြဆီမွတဆင့္ အိမ္ျပန္လာခဲ့ၾက ပါေတာ့သည္။
ျပီးပါျပီ..
